Ik dacht dat het aan mijn rug lag. Het lag aan mijn BH.

Dat was het gekke eraan. Ik deed niks anders dan eerst. Geen oefeningen, geen wekker op mijn telefoon die zegt dat ik even moet gaan verzitten. Ik trok hem ’s ochtends aan en verder niks.

De eerste dag betrapte ik mezelf om een uur of vier. Normaal hing ik dan al half over mijn bureau. Nu zat ik er gewoon nog netjes bij, zonder dat ik eraan had gedacht.

Met je arm op je rug frunniken naar twee haakjes die je niet ziet. Elke ochtend opnieuw. En op de dagen dat mijn schouder tegenwerkte was dat echt een gedoe.

Deze sluit vóór, midden onder je borsten. Je kijkt ernaar, je klikt hem dicht, en het zit meteen goed. Zo’n klein ding, en toch scheelt het elke ochtend.

Hier zit het hem in. Achterop lopen de bandjes uit in één breed stuk over je schouderbladen. Daaronder zit nog een bandje met haakjes, en daarmee zet je het zelf strakker of losser.

Wat je merkt is dat je schouders naar achteren komen in plaats van naar voren te hangen. Niet omdat er iets aan je staat te trekken. Er hángt gewoon geen gewicht meer aan de voorkant dat ze vooroverduwt.

Je borsten wegen al snel drie tot vier kilo. Bij een gewone BH hangt dat aan twee smalle bandjes van anderhalve centimeter, en die trekken daar de hele dag aan.

Hier ligt dat gewicht op de brede band onder je borsten. Die loopt van achteren om je ribben naar voren en gaat daar dicht. Ik weet het niet mooier te zeggen dan dat er ’s avonds gewoon niks meer zeurt.

Twee rode groeven in mijn schouders, elke avond als ik hem uittrok. Ik dacht al jaren dat dat er nu eenmaal bij hoorde.

Die zijn er niet meer. De bandjes zijn breed en liggen plat, dus er is niks dat zich ergens in kan drukken.

Bij mij was het altijd rond een uur of twaalf. Dan ging die beugel links tegen mijn rib zitten en zat ik de rest van de dag te schuiven.

Deze heeft geen beugel. Ik heb er de hele dag niet aan hoeven zitten, en dat was voor het eerst in jaren.

Mijn oude BH’s maakten rolletjes die ik helemaal niet heb. Dat bultje boven de band, dwars over je rug, dat je in een strak shirt zo ziet zitten.

Deze band is breed en ligt gewoon plat. Onder een shirt zie je een rechte lijn en verder niks.

Ik was bang dat je die banden zou zien zitten. Een soort sportding onder je bloes, daar zat ik niet op te wachten.

Onder een T-shirt zie je er niets van. Onder een dunne bloes heb ik hem ook gedragen en ook daar tekent er niks af.

Zij zag het eerder dan ik. “Je staat anders”, zei ze, toen ik hem een week of twee had. Ik moest er zelf om lachen, want ik was er totaal niet mee bezig.

Op een foto van dat weekend zag ik het ook. Ik hing niet meer zo naar voren. Geen wondermiddel hoor. Het is gewoon waar dat gewicht hangt.

Ik ben er zeker driehonderd euro aan kwijt. De houdingsband van internet: €39, lag na een week in de la. Twee BH’s uit de speciaalzaak waarvan me verteld werd dat ze goed zouden steunen: samen ruim €180. Een kussen voor achter mijn rug: €45, ligt nu op de bank.

Deze: €39,95. De enige die deed wat ik zocht.